Co rozumiemy przez postawę?

Sposób zachowania dziecka i kształtowanie się jego osobowości uzależnione są w dużej mierze od zaspokojenia względnie niezaspokojenia potrzeb. Zaspokojenie potrzeb – nie tylko fizycznych, ale przede wszystkim psy­chicznych – zależy od jakości uczuciowego stosunku do dziecka, czyli od postaw rodzi­cielskich. Nasuwa się więc pytanie, co na­zywamy postawą rodzicielską.

W literaturze poświęconej temu zagadnie­niu postawę określa się jako „nabytą struk­turę poznawczo-dążeniowo-afektywną, ukie­runkowującą zachowanie się rodziców wo­bec dziecka”.

Każda postawa zawiera trzy składniki: my­ślowy, który może być wyrażony słownie w for­mie poglądu na dziecko, np. „to jest bardzo grzeczna dziewczynka” lub „on jest nieznoś­ny i złośliwy”; działania – przejawiający się w czynnym zachowaniu matki i ojca — karce­niu przytulaniu dziecka; uczuciowy, który znaj­duje wyraz w wypowiedziach o dziecku, jak i w zachowaniu przez swoisty rodzaj ekspresji, która mu towarzyszy. Postawa nie jest więc tylko mniemaniem o dziecku, że jest takie czy inne. Zawiera ładunek uczuciowy, który wyznacza sposób zachowania rodziców wo­bec dziecka. I właśnie ten sposób zachowa­nia oraz to, co mówią rodzice o dziecku i jak o nim mówią, pozwala poznać ich postawę rodzicielską.

Wśród postaw rodzicielskich wyróżnia się właściwe, sprzyjające rozwojowi i kształtowa­niu się osobowości dziecka, oraz niewłaściwe, przyczyniające się do powstawania zaburzeń w zachowaniu dziecka.